Natuurbeheer kan men onderverdelen in twee richtingen die beiden hun basis vinden in ecologische studies. Beide soorten van beheer hebben te maken met de vaststelling dat, sinds het begin van de vorige eeuw, soortvorming het niet meer haalt op het uitsterven van soorten. Voor alle duidelijkheid het verdwijnen van soorten is op zich een normaal proces en is onvermijdelijk. Dit geldt ook voor het opduiken van nieuwe soorten.

Factoren verantwoordelijk voor het verdwijnen van een soort zijn biotisch (competitie, bejaging, parasitisme en ziekte), isolatie (biotoopeiland) en habitatverandering (geologische verandering, klimaat, catastrofen en de mens). Het is aangetoond dat het verhoogd tempo van verdwijnen van soorten vanaf de vorige eeuw, en natuurlijk ook nu, te wijten is aan de mens. Dit vanwege de vernietiging of bestemmingswijziging van het land en van de daarin beschikbare habitat(s) of bioto(o)pen) in een tempo waarmee de evolutie van flora en fauna (vorming van nieuwe soorten en verdwijnen van soorten) onmogelijk gelijke tred kan houden.

Biotoopvernietiging en verandering heeft geleid tot fragmentatie waardoor bepaalde soorten (planten of dieren) moeten uitwijken naar biotoopeilanden. Dit kan op zijn beurt leiden tot lokaal uitsterven. Om dit even te illustreren : momenteel worden tweemaal meer continentale soorten met uitsterven bedreigd dan wel soorten afkomstig van eilanden, toch duidelijke voorbeelden van biotoopeilanden.