Hoewel het konijn zich best thuisvoelt op zandgrond, is hij in de Turfmeersen niet meer weg te denken. Maar na een hoge aantalspiek stort de populatie meestal op een natuurlijke manier weer in. Verhoogde predatie én resorptie van embryo's in het moederlichaam zorgen hiervoor.

Deze wandelende cactus voorstellen hoeft uiteraard niet. Maar het diëet van de egel is misschien minder bekend. Hun voedsel bestaat uit alles wat dierlijk en eetbaar is: women, slakken, pissebedden, kevers, maar ook muizen, amfibieën, reptielen (zelfs adders) en eieren.

In tegenstelling tot wat zijn naam laat vermoeden, is de Bosmuis helemaal niet gebonden aan bos. Deze Mickey Mouse -achtige figuur is enkel 's nachts actief. Wanneer men 's nachts een lichtbruine muis al springend ziet wegvluchten, kan men er bijna zeker van zijn een Bosmuis te hebben gezien.

De Duitse naam voor de Hermelijn (Grobe wiesel) stelt de soort meteen goed voor: het is inderdaad zowat een"grote wezel". De staart is, met een lengte van 8-12 cm, in verhouding een stuk langer dan bij de wezel, en draagt een opvallend zwart eindstuk dat min of meer pluimvormig kan zijn.

Hermelijnen zijn vooral te vinden in kleine landschapselementen, zoals houtkanten, taluds, beekoevers. Bovendien lijken zij een voorkeur te hebben voor vochtigere terreinen, en zwemmen zij ook regelmatig.

Foto: © Arterra / Ph. Clément

Reeën vormen stilaan een vaste waarde in de Vallei van Moervaart-Zuidlede. Zij worden ook meer en meer minder mensenschuw, vandaar dat wij ze ook bij daglicht kunnen tegenkomen.

Foto: © Johan Vanhees